23 juli 2014

23 juli 2014…

Vandaag ben ik jarig.

Een gebeurtenis die ieder jaar wordt opgeluisterd door een zelfgemaakte monchoutaart.

Maar terwijl mijn handen de juiste ingrediënten door elkaar roeren en laagje voor laagje de taart haar vorm krijgt, dwaalt mijn blik steeds naar buiten en kijk ik naar de vlaggen in onze straat. Halfstok, als teken van nationale rouw en meeleven met alle nabestaanden van de slachtoffers.

Sinds het moment dat ik het afschuwelijk bericht over de MH17 hoorde en zag, en de beelden zich voorgoed op mijn netvlies projecteerden, zijn er weinig uren geweest dat ik er niet aan dacht. En naarmate de dagen verstrijken, komen er steeds meer beelden bij. Van jonge, gelukkige gezinnen, mooie vrouwen, mannen, tieners, kinderen, kleuters, baby’s. Ver weg, of dichtbij, tot zelfs uit mijn eigen woonplaats toe. Geliefde ouders, kinderen, broers, zussen, vrienden, op weg naar huis, werk, familie. Of gewoon net begonnen aan die vakantie waarvoor zo lang was gespaard en waar zo naar was uitgekeken.

Ook andere foto’s komen voorbij – foto’s die ik niet wil zien, maar ik toch naar kijk omdat ik mijn ogen niet van het scherm krijg afgewend. Ik hoor en zie de interviews met getuigen die de slachtoffers naar beneden zagen vallen en dachten dat het parachutisten waren. Of bommen, neergevallen te midden van een veld vol zonnebloemen. Meerdere verhalen mengen zich, verhalen die ik niet wil horen, maar toch naar luister.

’s Nachts is het scherm zwart en zwijgen de stemmen, maar in de slapeloze uren buitelen de vragen en beelden over elkaar heen en razen ze door mijn hoofd. Ongewild probeer ik me iedere keer voor te stellen hoe het moet zijn geweest. Wat hebben ze gemerkt? Zijn ze zich van de crash bewust geweest? Hebben hun blikken, hun handen tijdens het verbijsterende besef van het naderende einde elkaar nog gezocht, of was iedereen al buiten bewustzijn voor dit besef kon doordringen?

En verder nog gaan mijn gedachten en vragen. Hoe moet het zijn om op het ene moment verdiept te zijn in je boek, een film, te slapen of wat dan ook, en op het andere moment ineens voor God te staan? Misschien wel met je hele gezin? En hoe moet onnoemlijk zwaar moet het zijn voor de nabestaande om op deze manier je geliefde(n) te verliezen, en vervolgens ook nog te zien en te horen hoe er met hun lichamen is gesold?

En waar ik tijdens het schrijven van een roman blij ben met mijn vermogen om fictieve gebeurtenissen als een film langs mij voorbij zien te trekken, of in iemands hoofd te kruipen, ben ik nu niet blij met alles wat mijn hoofd krijgt bedacht en mijn ogen voor zich zien.

Daarnaast word ik murw gebeukt door andere berichten en beelden. Berichten over de oorlog in de Gazastrook, de verdreven christen uit Irak, beelden uit Syrië, Tripoli, verhalen over Boko Haram, Isis, de Jodenhaat… En daartussendoor kleine, maar even zo afschuwelijke berichten over familiedrama’s, schietpartijen, en ga zo maar door.

Te veel om op te noemen.

Te veel om aan te kunnen.

Kyrie eleison – schreef ik vorige week al op mijn Facebook. Heer, ontferm U.

Al was dat overigens niet mijn enige gebed, en niet mijn enige vraag aan Hem. Is er ooit een week geweest waarin er meer vragen in mij hebben gestormd en ik dieper heb geworsteld met de vele waaroms, dan nu?

En toch maak ik een taart.

Ondanks dat de wereld brandt.

Ondanks dat de messen hoorbaar worden geslepen.

En ondanks dat ik bijna te misselijk ben van al het nieuws om hem op te eten.

Want juist vandaag wil ik naast rouwen en meeleven, ook taart eten met mijn kinderen.

Dankbaar zijn voor het nieuwe jaar, dat ik wel kreeg en zoveel anderen niet.

Dankbaar zijn voor mijn gezin.

Dankbaar zijn voor het leven.

En dat leven vieren.

Heel bescheiden, maar heel bewust.

En boven alles wil ik stil zijn en me laten troosten met de belofte die alle waaroms overstijgt.

De belofte van ‘Stil maar, wacht maar, alles wordt nieuw.’

De belofte van de verlossing, die nadert.

En door die belofte hef ik mijn hoofd en kijk ik door mijn tranen heen omhoog.

 

“Wanneer deze dingen gaan gebeuren, richt je dan op, hef je hoofd op, want je bevrijding is dichtbij.” (Lukas 21:28).

Gepubliceerd op 23 juli 2014